ما همه را کمک میکنیم و مدد میرسانیم، هم این دسته و هم آن دسته را؛ عطا و بخشش پروردگار تو هرگز از هیچ موجودی قطع و بریده نمیشود؛ فیض پروردگار، عام و شامل است و هر موجودی را در راه خودش و مطابق استعدادی که دارد پرورش میدهد و تکمیل میکند [١] کلمه «رب» که در این آیه کریمه آمده است به معنای پروردگار و پرورش دهنده است. بعد از آنکه میفرماید: هرکسی در هر راهی که گام بردارد و هر مقصدی را که جستجو کند ما به او مدد میرسانیم و فیض خود را از او دریغ نمیداریم، میفرماید:

به موجب اینکه ما رب عالم و پروردگار عالم هستیم و به حکم اینکه پرورش دهنده موجودات هستیم و یکی از شئون ما ربوبیت و پرورش دادن است، هر دو دسته را در راه خود تقویت و تکمیل میکنیم و پرورش میدهیم.

آری، ناموس جهان این است که هر بذری که کاشته شود در آغوش عوامل بی منتهایی که هست پرورش یابد و رشد کند. جهان دستگاه مساعدی است برای کشت و زرع. اعمالی که ما در جهان انجام میدهیم از نیک و از بد، هر یک بذری است که در مزرعه این جهان میافشانیم. پیغمبر اکرم فرمود: «دنیا مزرعه آخرت است.» هرکسی آن درَود عاقبت کار که کشت. هیچ عملی در این جهان گم نمیشود و از بین نمیرود؛ نه تنها گم نمیشود و از بین نمیرود، بلکه آن عمل در زمین روح خود ما و در زمین اجتماع ما و بالاخره در زمین مساعد جهان- که محفوف به هزارها عوامل است- فرو میرود و پس از مدتی میدمد و خود را بروز میدهد:

چون که بد کردی ز بد ایمن مباش		زان که تخم است و برویاند خداش