علامه حلّی یکی از ستارگان درخشان علوم اسلامی است و گذشته از اینکه یک فقیه درجه اول است، در سایر رشتههای علوم اسلامی از معقول و منقول تألیفات دارد. این مرد سالها در خدمت حکیم و ریاضیدان بزرگ خواجه نصیرالدین شاگردی کرده و ملازم شب و روز استاد خویش بوده است. او میفرماید: من در مدت ملازمت خدمت استاد حتی یک عمل کوچک که استحباب شرعی داشته باشد ندیدم که انجام ندهد؛ یعنی چنان وقت خود را تنظیم کرده بود که هر کاری در موقع خود و به جای خود صورت میگرفت؛ اگر احیاناً تفریح و تفنن میکرد در موردی بود و به طرزی بود که بجا و لازم بود و شرعاً پسندیده بود. البته دانشجویی که در سر کلاس با تمام توجه، گوش و چشمش به استاد و درس است در ساعتی هم که تفریح میکند و استراحت مینماید مثل همان ساعتی است که درس میخواند، یعنی [کار او] به همان اندازه مشروع و مستحسن است.

یکی از شرایط موفقیت انسان درک کردن قیمت و ارزش وقت است. اگر جوانی ثروت هنگفتی از پدر به ارث برده باشد و دیوانه وار اسراف و تبذیر کند، همه متأسف و متعجب میشوند، به حال جوان رقّت میکنند، عاقبت شومش را همه حدس میزنند که چه بدبختیها و پشیمانیهاست. همه ماها کم و بیش با همچو کسانی برخورد کردهایم و بسیار تأسف خوردهایم ولی همین ما، خود ما نسبت به سرمایه بزرگتر و با ارزشتر یعنی وقت و عمر همان معاملهای را میکنیم که آن جوان نسبت به مال و ثروت خود میکند و هیچ گونه متأثر نمیشویم. این خود نشانه این است که ما ارزش پول را خوب درک میکنیم ولی ارزش وقت و زمان را درک نمیکنیم. معمولًا اشخاص تربیت یافته که به حقوق