وسایل مادی است محدود است؛ یعنی برای همه مردم میسر نیست که آنقدر مال داشته باشند که از همه چیز بینیاز باشند، و آنقدر عشیره و فامیل خوب و همراه داشته باشند که در پرتو آنها و در حمایت آنها محترم زیست کنند، و قدرتهای اجتماعی را- که قهراً محدود است و بالاخره در اختیار افراد معینی قرار میگیرد- آنها بگیرند. ولی خداوند متعال یک نوع بینیازی و عزت و مهابتی دیگر در میان همه مردم بهطور متساوی تقسیم کرده که همه میتوانند از آنها برخوردار شوند، فقط اندکی معرفت و زحمت لازم دارد و آن عبارت است از تحصیل اصولی محکم در زندگی بر مبنای خداشناسی و تقوا و دیانت. آدم خداشناس و متقی و سلیم النفس که اهل عقیده و مسلک و شخصیت اخلاقی و معنوی است، خود به خود در نظر همه محبوب و محترم است؛ در عین محبوبیت، عظمت و جلال و مهابت دارد و در عین حال هر وقت احتیاج و نیازی پیدا کند همه مردم او را مثل خود و برادر خود میدانند، در زندگی و سعادت همه مردم شریک است. آری، نعمتهای مادی محدود و قسمت شده است. اگر انسان محور آرزوهایش حوایج مادی باشد هیچ وقت به آنها نمیرسد، زیرا به هر آرزویی که برسد آرزویی بزرگتر در جلو چشمش نمایان میشود، دائماً احساس اضطراب و نگرانی میکند، اطمینان و رضایت خاطر که رمز سعادت است هیچ وقت برایش دست نمیدهد. ولی امور معنوی و روحانی، روح بشر را قانع میکند و به او رضایت خاطر و اطمینان میدهد. این است که بزرگان گفتهاند: مثَل آرزوهای باطل دنیوی مثَل آب شور است؛ نه تنها انسان را سیراب نمیکند و رفع تشنگی نمینماید، بلکه تشنگی و عطش وی را اضافه میکند و شخص بیشتر میآشامد تا آنجا که او را میکشد:

آن شنیدستی که در صحرای غور		بار سالاری بیفتاد از ستور