که کارگر از زمین جو و گندم و سبزی و پنبه تولید میکند، از معدنْ زغال و فلزات استخراج میکند، به وسیله دامداری شیر و کره و ماست و پنیر و پشم به وجود میآورد و دیگر از این حد تجاوز نمیکند. ولی اگر کار و دانش به کمک یکدیگر آمدند و دست یکدیگر را فشردند علاوه بر همه اینها از همان پنبه و از همان پشم که با واحد تُن و خروار میفروخت و از همان ابریشم که به بهای مناسب به بازار میآورد، پارچههای گران قیمت که با واحد متر خرید و فروش بشود به وجود میآورد و از همان فلز کم قیمت ماشینهای گران قیمت به وجود میآورد. این است معنای اینکه دانش اثر و ارزش کار را بالا میبرد، و این است معنای هنر و صنعت و کار توأم با دانش. سعدی در اول باب هفتم گلستان میگوید:

حکیمی پسران را پند همی داد که جانان پدر هنر آموزید که ملک و دولت دنیا اعتماد را نشاید و سیم و زر در سفر بر محل خطر است، یا دزد به یک بار ببرد یا خواجه به تفاریق بخورد، اما هنر چشمه زاینده است و دولت پاینده و اگر هنرمند از دولت بیفتد غم نباشد که هنرمند در نفس خود دولت است، هرجا که رود قدر بیند و در صدر نشیند و بیهنر لقمه چیند و سختی بیند.