حال که ضربت شمشیر فرقش را شکافته، وقتی که فرزندان عبدالمطّلب یعنی خویشان و اقربای نزدیک خود را آنجا می‌بیند و در قیافۀ خشمناک اینها می‌خواند که ممکن است شهادت او و مرگ او سبب شود که آنها به عنوان مسبّب و شریک جرم، خون عده ای را بریزند خطاب به آنها می‌فرماید:

یا بَنی عَبْدِ الْمُطَّلِبِ لا اُلْفِیَنَّکمْ تَخوضونَ دِماءَ الْمُسْلِمینَ خَوْضاً تَقولونَ قُتِلَ اَمیرُ الْمُؤْمِنینَ قُتِل اَمیرُ الْمُؤْمِنینَ، اَلا لا یُقْتَلُنَّ بی اِلاّ قاتِلی. اُنْظُروا اِذا اَ نَا مُتُّ مِنْ ضَرْبَتِهِ هذِهِ فَاضْرِبوهُ ضَرْبَةً بِضَرْبَةٍ[١]. نکند بعد از من در خون مردم وارد شوید و قتل امیرالمؤمنین را شعار خود قرار دهید. من اگر با این ضربت مُردم، شما فقط یک ضربت به او بزنید نه بیشتر.

امیرالمؤمنین سیاست و هدفش همان احکام اسلام بود. در بستر هم که افتاده بود، همان سیاست و همان هدف ورد زبانش بود. به حسنین (علیهماالسلام) می‌فرماید:

اُوصیکما وَ جَمیعَ وَلَدی وَ اَهْلی وَ مَنْ بَلَغَهُ کتابی بِتَقْوَی اللّهِ وَ نَظْمِ اَمْرِکمْ وَ صَلاحِ ذاتِ بَیْنِکمْ، فَاِنّی سَمِعْتُ جَدَّکما صَلَّی اللّهُ عَلَیْهِ وَ الِهِ یَقولُ: صَلاحُ ذاتِ الْبَیْنِ اَفْضَلُ مِنْ عامَّةِ الصَّلوةِ وَ الصِّیامِ. اَللّهَ اللّهَ فِی الْاَیْتامِ! فَلا تَغِبّوا اَفْواهَهُمْ وَ لا یَضیعوا بِحَضْرَتِکمْ. وَ اَللّهَ اللّهَ فی جیرانِکمْ! فَاِنَّهُمْ وَصِیَّةُ نَبِیِّکمْ، مازالَ یوصی بِهِمْ حَتّی ظَنَنّا اَ نَّهُ سَیُوَرِّثُهُمْ. وَ اللّهَ اللّهَ فِی الْقُرْ انِ! لا یَسْبِقُکمْ بِالْعَمَلِ بِهِ غَیْرُکمْ. وَ اللّهَ اللّهَ فِی الصَّلوةِ! فَاِنَّها عَمودُ دینِکمْ. وَ اللّهَ اللّهَ فی بَیْتِ رَبِّکمْ! لا تُخَلّوهُ ما بَقیتُمْ، فَاِنَّهُ اِنْ تُرِک لَمْ تُناظَروا. وَ اللّهَ اللّهَ فِی الْجِهادِ بِاَمْوالِکمْ وَ اَنْفُسِکمْ وَ اَلْسِنَتِکمْ فی سَبیل اللّهِ! وَ عَلَیْکمْ بِالتَّواصُلِ وَ التَّباذُلِ، وَ اِیّاکمْ وَ التَّدابُرِ وَ التَّقاطُعِ، لا تَتْرُکوا الْاَمْرَ

[١]. نهج البلاغه، نامه ٤٧.