خداوند متعال موجودی غیبی و فرشته‌ای بزرگ همراه پیغمبرش کرد که او را به فضایل و معالی و مکارم، شب و روز رهبری و تأیید می‌کرد و من مانند بچه که دنبال مادر می‌رود، همیشه او را دنبال می‌کردم، هرچه از آن دست از تأیید الهی می‌گرفت از دست دیگر به من بهره می‌رساند و امر می‌کرد در عمل به او اقتدا کنم.

این بود نشأت و تربیت و تعلیم علی علیه السلام که برایش شبیه و نظیری نمی‌توان تصور کرد. او و پیغمبر مانند دو درختی بودند که از یک ریشه آب بخورند. تا این اندازه توافق روحی و تشابه اخلاقی داشتند. خودش می‌فرماید:

وَ اَ نَا مِنْ رَسولِ اللّهِ کالصِّنْوِ مِنَ الصِّنْوِ وَ الذِّراعِ مِنَ الْعَضُدِ[١].

من و پیغمبر مانند دو درخت توأم بودیم که یک ریشه داشته باشد، و من برای او مانند ذراع برای بازو بودم.

این یک ریشگی و اتصال و پیوستگی، در تمام شئون زندگی امیرالمؤمنین ظاهر است. سیّد رضی که خطب امیرالمؤمنین را جمع کرده و اسمش را «نهج البلاغه» گذاشته، در مقدمۀ نهج البلاغه در توصیف کلام آن حضرت می‌گوید:

عَلَیْهِ مَسْحَةٌ مِنَ الْعِلْمِ الْاِلهِیِّ وَ فیهِ عَبْقَةٌ مِنَ الْکلامِ النَّبَوِیِّ.

سخنان علی نشانه‌ای از علم الهی و بویی از سخنان رسول خدا دارد.

[١]. نهج البلاغه، نامه ٤٥.