١ ـ تاريخ نگاران و محدّثان اسلامى برآنند كه پيش از طلوع خورشيد اسلام ، به مدت يكصدو بيست سال ميان دو طائفـهٌ « اوس » و « خزرج» كه در يثرب مى زيستند، نبردهاى سهمگينى جريان داشت پس از ظهور پيامبر گرامى (صلى الله عليه وآله وسلم) گروهى از انصار از شهر مدينه به نزد وى شتافتند و ضمن گرويدن به آئين اسلام، از آن حضرت خواستند تا به شهر يثرب هجرت فرمايد رسول خدا دعوت آنان را پذيرفت و يكى از نخستين اقدامات وى در راه اصلاح جامعه نوپاى اسلامى ـ به موازات دعوت به خـدا پرستى ـ ايـن بود كه دو قبيله اوس و خزرج را از نبردى ديرينـه باز داشت و آنان را به سوى برادرى و وحدت فرا خواند.[١]

حكايت ياد شده، گواه روشن اين سخن است كه اهداف بلند پيامبر گرامى (صلى الله عليه وآله وسلم) به تبليغ عقايد و بيان احكام محدود نمى باشد، بلكه دركنار ترويـج « كلمه توحيـد » ، رسـالت ديگر آّن حضـرت تلاش در جـهت « توحيد كلمه» ويكپارچه ساختن امت اسلامى است تا ازاين رهگذر، مجد و شكوه جامعه مسلمانان براى هميشه تضمين گردد.

٢ ـ پس از مهاجرت رسول خدا (صلى الله عليه وآله وسلم)به شهر مدينه وبر قرار شدن صلح و صفا در ميان مسلمانان، همه گروههاى مسلمان واز جمله، دو طايفه او س و خزرج ، از درِ آشتى و برادر درآمدند و كينه هاى گذشته را به دست فراموشى سپردند.

[١] دراين زمينه به عنوان نمونه، به كتاب « الدرالمنثور» نگارش جلال الدين سيوطى، ج ٢، ذيل آيه ١٠٣ از سوره آل عمران مراجعه فرمائيد.