١ ـ شفيع از جانب خدا در شفاعت كردن مأذون باشد. تنها گروهى مى توانند شفاعت نمايند كه علاوه بر قرب معنوى به خدا از جانب وى مجاز باشند. قرآن مجيد در اين مورد مى فرمايد:

( لايَمْلِكُونَ الشِّفاعَةَ اِلاّ مَنْ اِتِّخَذَ عِنْدَ الرِّحْمنِ عَهْداً) [١].

« هيچكس مالك شفاعت نيست مگر كسى كه از نزد خدا ى رحمن پيمانى گرفته باشد» .

ودرجاى ديگر مى فرمايد:

( يَوْمَئِذ لا تَنْفَعُ الشِّفاعَةُ اِلاّ مَنْ اَذِنَ لَهُ الرِّحْمنُ وَرَضِىَ لَهُ قَوْلاً)[٢].

« در روز رستاخيز، شـفاعت كسى در باره ديگران سـود نمى بخشد، مگر كسى كه خدا براى او اجازه دهد و به گفتار وى راضى گردد».

٢ ـ شخص مورد شفاعت نيز بايد قابليت فيض الهى را ازطريق شفيع پيدا كند، يعنى رابطه ايمانى او باخدا و پيوند روحى وى باشفيع ، گسسته نشود. بنابراين كافران كه رابطه ايمانى با خداوند ندارند ، و برخى از مسلمانان گناهكار مانند گروه بـى نماز و آدم كش كه فاقد پيوند روحى با شفيع هستند، مورد شفاعت قرار نمى گيرند.

[١] سوره مريم، آيه ٨٧.
[٢] سوره طه آيه ١٠٩.