براساس اين احاديث روشن، زائران مسجد النبى، درمكان روضه مقدسه كه بنا به گفته بتانونى دركتاب خود (الرحلة الحجازية)،مساحت آن حدود بيست و دو متر در پانزده متر برآورد شده است، به دعاء و نيايش مى پردازند و به آن يادگار پيامبر گرامى، تبرك مى جويند.

بررسى مسأله تبرك به آثار رسالت

از آنچه گذشت دانستيم كه يادگارهايى گرانمايه از رهبر بزرگوارمان رسول خدا (صلى الله عليه وآله وسلم) به جاى مانده است و پيروان آن حضرت، براى بهره مند شدن از فيض معنوى پيامبر و تجديد خاطره وى، به ديدار آثار ارزشمند ايشان مى شتابند، وبه خاطر انتساب آثار مذكور به پرچمدار بزرگ توحيد، آنها را مى بوسند و بدانها تبرك مى جويند.

پرسشى كه در اينجا مطرح مى شود اينست كه: آيا بوسيدن آثار يادشده ( مانند ضريح پيامبر گرامى و ياد در و ديوار حرم نبوى و منبر و محراب آن حضرت ) و نيز تبرك جستن به آنها، باحقيقت يگانه پرستى مسلمانان هماهنگى دارد؟

در پاسخ اين سئوال يادآ ور مى شويم:

تبرك به آثار اولياى الهى، مسأله اى نيست كه هم اكنون در ميان مسلمانان پديد آمده باشد، بلكه ريشه هاى رفتار ياد شده را در ژرفاى