براساس اين طرز تفكر، گروهى از بندگان شايسته خدا كه داراى چنين توان غيبى هستند، تنها وسيله تجلى قـدرت بى پايان الهـى و بروز آن در جوامـع بشرى مى باشند و تنها به اذن و فرمان خدا، آن را به كار مى گيرند، چنانكه قرآن مجيد در سوره مباركه « رعد» به اين نكته اشاره دارد، آنجا كه مى فرمايد:

( و َماكانَ لِرَسُول اَنْ يَأتِىَ بِ آيَة الاّ بِاِذْنِ اللّهِ) [١].

« هيچ پيامبرى بدون اذن خدا نمى تواند معجزه اى بياورد».

بنـابر اين اگر مسلمانان جهان به سلطه غيبى برخى از انسان ها ى وارسته اى چون پيامـبر گرانقـدر و ديگر عزيزان خـدا ايمـان دارند، به اين معنا است كه آن بندگان شايسته به اذن خداى بزرگ و به خواست او داراى چنان فضيلتى گرديده اند و از خود، استقلالى ندارند. اگر حضرت عيسى مسيح، مى توانست نابينايان را شـفا بخشد و دردهاى بى درمان را با نفس مسيحايى خود علاج كند، همگى مستند به قدرت و اراده خدا واذن وى بوده است، زيرا همانطور كه پروردگار بزرگ مى تواند نيرويى طبيعى و عادى را به يك انسان اعطاء فرمايد، همانگونه توان آن را دارد كه قدرتى غيبى و فوق طبيعت وماده را به بندگان وارسته خود ارزانى دارد و در

[١] سوره رعد، آيه ٣٨.