« فاطمه بنت اسد» [١] ( مادر على بن ابيطالب ) درگذشت، پيامبر گرامى به منزل وى آمد و دركنار ا و نشست و چنين فرمود: اى مادر، رحمت خدا برتو باد، تـو مادر دوم مـن بودى، خـود گرسـنه مى ماندى و مـرا سير مى كردى...

آنگاه كه كندن قبر به پايان رسيد، رسول خدا در درون آن قبر خوابيد و چنين گفت:

اى پروردگار ى كه زنده مى كنى و مى ميرانى و خود همواره زنده اى و نمى ميرى، مادرم فاطمه بنت اسد را بيامرز و در پاسخ فرشتگان، حجت خويش را به وى بياموز و منزل او را وسعت ده، به حق پيامبرت و انبياء پيشين [٢] تو از همه مهربان تر هستى.[٣]

[١] هنگامى كه رسول خدا (صلى الله عليه وآله وسلم)ديده به جهان گشود، پدرش (عبدالله) از دنيا رفته بود، مادر وى نيز، در اوان كودكى آن حضرت، از جهان رخت بربست، از اينر و جد بزرگوارش عبدالمطلب، سرپرستى اورا برعهده گرفت و باهمه توان خويش به پرورش وى همت گماشت.
ديرى نپاييد كه عبدالمطلب نيز درگذشت و عموى گرانقدر آن حضرت (ابو طالب) كفالت اورا پذيرفت، پيامبر، هشت ساله بود كه تحت سرپرستى عموى خود و فاطمه بنت اسد (همسر ابو طالب) قرار گرفت.
ابو طالب تا آخر عمر خود، درحمايت از برادر زاده گرامى خويش از هيچ كوششى فروگذار نكرد وهمسرش فاطمه نيز بسان مادرى مهربان، وى را نگهدارى مى نمود. براين اساس، پيامبر گرامى (صلى الله عليه وآله وسلم)فاطمه بنت اسد را مادر دوم خود مى دانست و اورا بسيار دوست مى داشت.
[٢] (بحق نبيك والأنبياء من قبلى).
[٣] مستدرك حاكم، ج ٣، ص ١٠٨، والاستيعاب درحاشيه الاصابة، ج ٤، ص ٣٨٢، وكنز العمال، ج ١٣، ص ٦٣٦، وسير اعلام النبلاء، ج ٢، ص ١١٨، شماره ١٧، ومعجم اوسط (طبرانى) ص ٣٥٦ ـ ٣٥٧ وحلية الاولياء، ج ٣، ص ١٢١.