در بارگاه نور - صديق، ناصر الدين - الصفحة ٢٠٢

خدايى را مستقلا به وى نسبت دهد واورا نظير خدا به شمار آ ورد.

روشن است كه چنين اعتقادى، از ديدگاه كتاب و سنت واصول مسلم آئين توحيد، مردود بوده و ملازم با شرك در « الوهيت» مى باشد.

قرآن مجيد نيز، به انكار اين پندار برخاسته و چنين مى فرمايد:

(لَيْسَ كَمِثْلِهِ شَيئىٌ) [١].

« هيچ چيز، نظير و مثل او نيست ».

و در سوره اخلاص، مى فرمايد:

( وَلَمْ يَكُنْ لَهُ كُفْواً اَحَداً) [٢].

« هيچ همتا و مانندى براى او نيست».

براين اساس، اعتقاد به قدرت مستقل مذكور براى غير خدا،مايه شرك و دوگانه پرستى است، زيرا در اين فرض، غير از خداى بزرگ، شخص ديگرى نيز، منشأ سلطه غيبى مستقل و غيروابسته به خدا به شمار رفته و كارى خدايى به وى نسبت داده شده است، درحالى كه سرچشمه همه قدرت ها، پروردگار يگانه مى باشد.

٢ ـ صورت ديگر عبارت است از ايمان به نيروى غيبى برخى از اولياى الهى با اعتقاد به اينكه قدرت آنان، از نيروى لايزال خداوند سرچشمه گرفته وخود آنان دراحراز سلطه مذكور ويا به كار بردن آن،