روشن است كه رسول خدا دراين دعاء ونيايش خود وديگر پيامبران را وسيله آمرزش بانوى بزرگ اسلام ( فاطمه بنت اسد) قرا ر داده و از خدا خواسته است كه به حق آنان، وى را رحمت فرمايد.

٤ ـ صحابه پيامبر نيز به پيروى از سنت پيشواى خويش به هنگام دعاء بـه رسـول خـدا (صلى الله عليه وآله وسلم) متوسل مى شدند و او را و سيله فيض الهى مى دانستند و از وى مى خواستند تا با وساطت خويش، از خداى بزرگ بخواهد تا حاجت آنان را بر آورده سازد.

ابـن عباس ـ رضى اللـه عنـه ـ مى گويـد: هنگامى كه على بن ابى طالب (عليه السلام) از مراسم غسل و تكفين پيامبر گرامى فارغ شد، روى آن حضرت را باز كرد و چنين گفت:

« پدر و مادرم به فدايت، مارا در نزد پروردگارت ياد كن ».[١]

٥ ـ توسل به اولياى الهى، آنچنان مورد توجه مسلمانان بوده كه شاعران و غزل سرايان صدر اسلام نيز، دراشعار شيرين خويش، پيامبر گرامى را وسيله ميان خود و خدا به شمار مى آوردند.

سواد بن قارب در برابر رسول خدا (صلى الله عليه وآله وسلم) قصيده اى زيبا سرود و چنين گفت :

[١] نهج البلاغة، صبحى صالح، خطبه٢٣٥، «بِأبِىْ اَنْتَ وَ اُمِّياُذْكُرْنا عِنْدَ رَبِّكَ».