در بارگاه نور - صديق، ناصر الدين - الصفحة ١٨١

قرآن درمورد بى نمازان و منكران روز رستاخيز مى فرمايد:

( فَما تَنْفَعُهُمْ شَفاعَةُ الشّافِعِينَ) [١].

« پس شفاعت شفيعان، به آنان سودى نمى بخشد».

ودرباره ستمگران مى فرمايد:

( ما لِلظّالِمِين َمِنْ حَمِيْم وَلا شَفِيع يُطاعُ) [٢].

«براى ستمگران هيچ خويشى و شفيعى كه شفاعت وى پذيرفته شود، نخواهد بود».

فلسفه شفاعت

شفاعت، بسان توبه روزنه اميدى است براى كسانى كه مى توانند در نيمه راه گمراهى و معصيت، گناهان خويش را ترك كنند وازآن پس ، باقيمانده عمر خود را در طاعت خدا سپرى نمايند. زيرا انسان گناهكار هرگاه احساس كند كه در شرايط محدودى( نه درهرشرايطى) مى تواند به شفاعت شفيع، نائل گردد، سعى مى كند كه اين حد را حفظ نمايد و گام فرا تر ننهد.