در بارگاه نور - صديق، ناصر الدين - الصفحة ١٨٥

همچنين ،درخواست دعاء وشفاعت از پاكان، از ديدگاه كتاب آسمانى، غيراز پرستش آنان است. قرآن مجيد، به نقل از فرزندان يعقوب چنين مى فرمايد:

( قالُوا يااَبانَا اسْتَغْفِرْ لَنا ذُنُوبَنا اِنّا كُنّا خاطِئِيْنَ) [١].

« گفتند : اى پدر، از خدا بر تقصيرات ما طلب آمرزش كن كه ما برخطا بوديم».

حضرت يعقوب در پاسخ آنان،. بدون اينكه به خاطر اين درخواست آنان را نكوهش كند، ويا آن را با روح توحيد ناسازگار بداند، به آنها وعده استغفار داد:

( قالَ سَوْفَ اَسْتَغْفِرُ لَكُمْ رَبَّى اِنِّهُ هوَ الْغَفُورُ الرِّحِيمِ) [٢].

« (يعقوب ) گفت : به زودى از درگا ه خدا براى شما طلب مغفرت خواهم كرد، به راستى كه او آمرزنده و مهربان است».

براساس آيات شريفه اى كه گذشت، به خوبى معلوم گرديد كه بايد مفهوم خضوع ويا درخواست شفاعت از بندگان شايسته را از معناى پرستش جدا سازيم . حقيقت عبادت وپرستش آن است كه انسان، موجودى را خدا بداند و در برابر او به پرستش بر خيزد و يا او را در كارهاى خدايى مانند تدبير جهان، مستقل بداند. روشن است كه اگر كسى با چنين تصورى در برابر غير خدا خضوع كند ويا از وى درخواست مغفرت