براين اساس، همه مسلمانان و پيروان قرآن، تنها خداى بزرگ را سزاوار پرستش مى دانند و عبادت غير خدا را شرك و مايه خروج از آئين توحيدى قلمـداد مى كنند و در هر نماز خويش، اين سخن قرآن را تكرار مى كنند كه :

( اِيّاكَ نَعْبُدُ وَ اِيّّاكَ نَسْتعِينُ) .[٢]

(خـدايـا) تنهـا تـو را مى پرستيـم و از تـو يـارى مى جوييم.

حقيقت عبادت

در پرتو آيات شريفه قرآن روشن مى گردد كه عبادت از ديدگاه مكتب اسلام، بـه معناى مطلـق خضوع و اظهار تذلّل و يا خضوع بى نهايت و فوق العاده نمى باشد. اينك به منظور توضيح بيشتر، برخى از دلائل قرآنى را كه بر سخن ياد شده گواهى مى دهند، از نظر مى گذرانيم:

[١] سوره نحل، آيه ٣٦ .
[٢] سوره حمد، آيه ٤ .