مى گويد: امُِّ ثابت، دهانـه مشك را بريـد تا جاى دهان پيامبر را نگهـدارى كند و بدو تبرك جويد و همچنين صحابه مى كوشيد ند تا از جايى كه رسول خدا از آن آب نوشيده بود، آب بنوشند» .[١]

د ـ درصحيح مسلم، چنين مى خوانيم:

« كانَ رَسُولُ الّلهِ صَلِّى الّلهُ عَلَيْهِ وَ سَلِّمَ اِذا صَلِّى الْغَداةَ جاءَ خَدَمُ الْمَدينَةِ بِ آنِيَتِهِمْ فِيها الْماءَُ فَما يُؤتِى بِاِناء اِلاّ غَمَسَ يَدَهُ فِيها فَرُبِّما جاؤوهُ فِى اْ لغَداةِ الْباردَةِ فَيَغْمِسُ يَدَهُ فِيها».[٢]

« خدمت گزاران مدينه به هنگام نماز صبح با ظرف آب به نزد پيامبر مى رفتند، پيامبر گرامى، دست مبارك خود را در هريك از آن ظروف آب، فرو مى برد، چه بسا در بامداد سردى خدمت وى مى رسيدند، باز هـم پيامبر، دست خود را در آبها فـرو مى برد» .[٣]

[١] تبرك الصحابة، (محمد طاهر مكى)، فصل اول، ص ٢٩، ترجمه انصارى.
[٢] صحيح مسلم، جزء ٧ كتاب الفضايل، باب قرب النبى (عليه السلام)من الناس و تبركهم به، ص ٧٩ .
[٣] به منظور رآگاهى بيشتر، مى توانيد به مدارك يادشده درزير، مراجعه فرمائيد:
[١] صحيح بخارى، كتاب اشربه.
[٢] موطأ مالك ، ج ١، ص ١٣٨، باب صلوات فرستادن بر پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم).
[٣] اسد الغابه، ج ٥، ص ٩٠ .
[٤] مسند أحمد ، ج ٤، ص ٣٢.
[٥] الاستيعاب، در حاشيه «الاصابة» ج ٣، ص ٦٣١ .
[٦] فتح البارى، ج ١، ص ٢٨١ ـ ٢٨٢ .