«گواهى مى دهم كه پروردگارى جز خدا نيست، وتو برهر پنهان و پوشيده اى امين هستى، و گواهى مى دهم كه تو ـ اى فرزند گراميان و پاكان ـ در ميان ديگر پيامبران ، نزديك ترين وسيله به سوى خدا هستى».[١]

ازآنجا كه رسول خدا (صلى الله عليه وآله وسلم) پس از شنيدن ابيات يادشده، سواد بن قارب را از چنين سخنى بازنداشت، معلوم مى گردد كه توسل به آن حضرت در شريعت اسلام، جايز بوده وبا اصول توحيد، هماهنگ است.[٢]

از اينرو، پيشوايان مذاهب اسلامى نيز، به پيامبر و خاندان او توسل مى جويند و آنان را در جهت نيل به قرب الهى، وسيله قرار مى دهند.

شافعى نيز در ابيات ياد شده در زير، به اين حقيقت اشاره دارد:

« خاندان پيامبر، وسيله من در درگاه خدا هستند و اميدوارم كه به خاطرآنان، نامه عملم به دست راست من داده شود».

[١] الدرالسنية، احمد بن زينى دحلان) ص ٢٩ ، به نقل از طبرانى.
[٢] الصواعقالمحرقة،ص١٧٨،چاپقاهره.