از آنچه بيان گرديد، نتيجه مى گيريم كه توسل به پيشوايان اسلام، بـه عنوان زنده كننده نام و خاطره آنان، رفتارى پسنديده مى باشد و ازآنجا كه اين كار، با اعتقاد به اينكه اولياى الهى، بندگان عزيز و شايسته خداى يكتا هستند كه به اذن او مى توانند وسيله تقرب به خدا باشند، از اينرو مسأله توسل، با اصول يكتا پرستى، هيچ ناسازگارى ندارد. بلكه مسلمانان، در عصر درخشان رسالت نيز درسخنان واشعار خويش، به پيامبر گرامى ويا خاندان آن حضرت توسل مى جسته اند.

***