در پاسخ اين سؤال مى گوييم: واژه « شعائر» جمع « شعيره» به معناى علامت و نشانه مى باشد. لازم به تذكر است كه منظور از اين كلمه درآيه مزبور، نشانه هاى وجود خدا نيست، زيرا همه موجودات جهان نشانه هاى هستى او مى باشند و هيچ دانشمندى نگفته است : تعظيم همه چيزهايى كه درعالم به چشم مى خورند، علامت تقوا به شمار مى روند. بنابراين، مقصود از شعائر در اين آيه، نشانه هاى دين خدا است. از اينرو مفسران بزرگ، در شرح آيه چنين گفته اند:

« وَمَنْ يعَظَِّّمْ شَعائِرَ الّلهِ ، اِىْ مَعالِمِ دينِ الّلهِ».

«شعائر الله ، يعنى معالم و نشانه هاى دين خدا».

اگر قرآن مجيد در آيات شريفه خود، دو كوه صفا و مروه و يا شترى كه براى قربانى كردن در سرزمين « مِنـى» برده مى شود را به عنوان شعائر الهى به شمار آورده، بدان جهت است كه آنها نيز، نشانه هايى از آيين

[١] سوره حج، آيه ٣٢ .