در بارگاه نور - صديق، ناصر الدين - الصفحة ٢٠

ازآن خداست، چنانكه قرآن مجيد مى فرمايد:

(اِنِ الحُكْمُ اِلا ِللّهِ) .[١]

حق حكومت، تنها از آن خدا است.

از اينرو، تنها كسانى مى توانند زمام امور جامعه را به دست بگيرند كه به اذن و فرمان او و درچارچوب برنامه مُدَوِّنِ الهى، اداره اجتماع را بپذيرند. همانطور كه كتاب آسمانى ما خاطر نشان مى سازد:

( ياداوُدُ اِنّا جَعَلناكَ خَليفَةً في الاَرْضِ فَاحْكُم بَيْنَ النّاسِ بِالحقِّ).[٢]

اى داود ، ما تو را نماينده خويش در زمين قرار داديم، پس به حق درميان مردم فرمانروايى كن.

٦ ـ توحيد در تشريع

از ديدگاه قرآن ، حق قانونگذارى درانحصار خداوند است، ازاينرو كتاب آسمانى ما، كسانى را كه خارج از چارچوب مقررات الهى به وضع قانونى بپردازند، تا سرحد تكفير، نكوهش مى كند و چنين مى فرمايد:

( وَمَنْ لَمْ يَحْكُمْ بِما اَنْزَلَ اللّهُ فَاُولئِكَ هُمُ الْكافِروُنَ).[٣]

آنان كه براساس قانون خدا حكم نمى كنند، كافرند.