٣ ـ از برخى از احاديث اسلامى چنين استفاده مى شود كه پيامبر گرامى(صلى الله عليه وآله وسلم) در برهه اى از زمان بنا به دلائلى، مسلمانان را از زيارت قبور گذشتگانشان باز داشت. شايد به خاطر اينكه نياكان آنان نوعاً مشركان بودند كه درحالت كفر و معصيت از دنيا رفته بودند وزيارت آنان، به معناى بزرگداشت خاطره آنها قلمداد مى گرديد و اين رفتار عاطفى، مرز ايمان و كفر را متزلزل مى ساخت، زيرا درآن نخستين روزهاى شكل گيرى جامعه اسلامى ، اصول اسلامى در دلهاى تازه مسلمانان، بسان نهالى نوپا درحال رشد بود و هنوز به صورت درختى تنومند و استوار در نيامده بود. از اينرو، رسول خدا (صلى الله عليه وآله وسلم) در روزهاى آغازين رسالت خويش، پيروان جديد خود را از زيارت مزار نياكان كافرشان كه نشانه محبت به آنان محسوب مى شد، ممانعت فرمود.

ولى ديرى نپائيد كه نهال اسلام در سرزمين قلوب مسلمانان راستين بـه برگ و بـار نشست و ريشه هاى آن در ژرفاى جـان آنان نفوذ كـرد و بسان درختى تناور، از گزند هر تند باد شرك آلودى مصونيت يافت،آنگاه پيامبر گرامى، زمينه را براى احياى گراميداشت گذشتگان، مناسب يافت و به خاطر منافع اخلاقى وتربيتى آن، به پيروان خويش چنين فرمود:

« من شما را از زيارت قبورباز داشته بودم، از اين به بعد آن هارا