« هميشـه مسلمانان جهان در ماه ولادت پيامبر گرامـى، جشـن مى گيرند و وليمه مى دهند و درشبهاى آن ماه، صدقه مى پردازند و ابراز شادمانى مى نمايند، وبه انواع نيكى ها جامه عمل مى پوشانند وبه خواندن يادنامه ميلاد وى، اهتمام مى ورزند ورحمت ها وبركت هاى فراگيراو، برهمگان آشكار مى گردد».[١]

ازاين سخن، به خوبى معلوم مى گردد كه پيروان آيين اسلام از ديرزمان تاكنون ، به برپايى چنين مراسمى كه براى گراميداشت خاطره رسول خدا (صلى الله عليه وآله وسلم) برگزار مى گردد، مبادرت ورزيده اند.

دراين راستا، شاعران متعهد و آگاه كه به منزله مرغان خوش اَلْحان گلزار اسلامند، با سرودن غزلها و قصايد شيرين به مناسبت ميلاد آن حضرت، نام نامى وى را جاودانى وشخصيت گرانقدر او را بلند آوازه ساخته و از اين رهگذر، مراتب محبت خويش را به وى ابراز مى دارند.

درصدر اسلام ودرزمان حيات رسول خدانيز، اشعار شيوايى درمدح آن حضرت سروده شده كه يكى از آنها، شعر زيباى زير است كه توسط شاعر معروف عصر رسالت « حسان بن ثابت » سروده شده است :

وَاَحْسَنَ مِنْكَ لَمْ تَرَ قَطُّ عَيْنٌ *** وَاَجْمَلَ مِنْكَ لـَمْ تَلـِدِ النَّساءُ

خُلِقْتَ مُبر َّءاً مـِنْ كـلِّعَيـْب *** كَانََّكَ قَدْ خُلِقْتَ كَمـا تَشـاءُ

اى رسول خدا ، والاتر از تو را هيچ چشمى نديده و زيبا تراز تو را

[١] تاريخ الخميس، ج ١، ص ٢٢٣، چاپ بيروت.