تاريخ، تمدن بشر، به چشم مى خورد، از اينرو مسلمانان راستين جهان كه قلب هايشان به ياد شكوه و جلال دوران رسالت پيامبر رحمت(صلى الله عليه وآله وسلم) مى طپد، به خاطر تمجيد از مقام بلند آن نجات بخش جهان بشريت، زاد روز وى را گرامى مى دارند و با برپا نمودن مراسم مولوديه ومجالس جشن و سرور، مراتب دوستى بى شائبه خويش را نسبت به ساحت مقدس آن حضرت، ابراز مى دارند.

جشن ميلاد، نشانى از علاقه به رسول خدا (صلى الله عليه وآله وسلم)

شكى نيست كه اظهار محبِّت و دوستى نسبت به پيامبر گرامى (صلى الله عليه وآله وسلم) ، خواست خداوند بزرگ است واز اينرو درمنطق وحى، ازبندگان شايسته خدا انتظار رفته است كه رسول خدا (صلى الله عليه وآله وسلم) را از پـدر، فرزنـد، بـرادر، همسر و همه دارائى هاى دنيوى خود بيشتر دوست بدارند.

قرآن كريم در اين زمينه چنين مى فرمايد:

« بگو: اگـر شـما پـدران، فرزنـدان، بـرادران، همسران، خويشان، اموالى كه گرد آورده ايد، تجارتى كه از كسادى آن بيم داريد و منازلى كه بدان دل بسته ايد، را بيش از خدا و پيامبر و نبرد در راه وى دوست بداريد، پس منتظر باشيد تا امر خداوند فرا رسد و خداى بزرگ، گروه بدكاران را هدايت نخواهد كرد».[١]

[١] « قُلْ اِنْ كانَ آبائُكُمْ وَاَبْنائُكُمْ وَاِخْوانُكُمْ وَ اَزْوًّجُكُمْ وَ عَشِيرَتُكُمْ وَاَمْوالٌ اقْتَرَفْتُمُوها وَتِجارَةٌ تَخْشَوْنَ كَسادََها و َمَساكِنَ تَرْضَوْنَها اَحَبِّ اِلَيْكُمْ مِنَ اللّهِ و َرَسُولِهِ و َجَهاد فِى سَبِيْلِهِ فَتَرَبِّصُوا حَتّى يَأتِىَ اللّهُ بِاَمْرِهِ وَاللّهُ لايَهْدِى الْقَوْمَ الْفاسِقِينَ»(سوره توبه، آيه ٢٤).