گرچه قرآن مجيد با صراحت كامل، سلطه غيبى گروهى از بندگان وارسته خدا را تأييد مى فرمايد، ولى برخى از نويسندگان پنداشته اند كه اعتقاد به چنين پديده اى با اصل توحيد در « اُلُوهيِّت» سازگارى ندارد.

اينك به منظور روشن ساختن حقيقت امر، اين مسأله را از ديدگاه كتاب آسمانى اسلام، مورد بررسى قرار مى دهيم:

ايمان به قدرت غيبى اولياى الهى، به دو گونه تصور مى شود:

١ ـ صورت نخست آنست كه شخصى براى انسانى غيراز خدا ى بزرگ ، مقام خداوندى و « الوهيت» قائل باشد و آن شخص را به عنوان منشأ مستقل و اصيل قدرت غيبى قلمداد نمايد، به طورى كه كارهاى