به آن شخص فرمان داد تا با وسيله قرار دادن او بين خود و خدا، از پروردگار بزرگ درخواست كند. واين رفتار، به معناى توسل به اولياى الهى و عزيزان درگاه خدا مى باشد.

٢ ـ محدث معروف، ابو عبدالله بخارى دركتاب صحيح خود، چنين مى نگارد:

« هرگاه قحط و خشكسالى رخ مى داد عمربن خطاب به وسيله عباس بن عبدالمطلب ـ (عموى پيامبر) ـ طلب باران مى كرد و مى گفت: خـدايـا ، در زمان حيات پيامبر، به او متوسـل مى شديم و تو باران رحمت خود را بر ما نازل فرمودى. اكنون به عموى پيامبر به سوى تو متوسل مى شويم تا ما را سيراب فرمايى . و سيراب مى شدند » .[١]

٣ ـ توسل به اولياى خدا، به اندازه اى ارزشمند است كه حتى پيامبر گرامى(صلى الله عليه وآله وسلم) نيـز در دعاء و نيايش خويش، به حق پيامبران پيشين متوسل مى گرديد و از خداى بزرگ مى خواست تا به خاطر آنان، آرزويش را جامه عمل بپوشد.

انــس بـن مـالـك ـ رضـى اللـه عنـه ـ مى گويد : هنگامـى كـه

[١] صحيح بخارى، ج ٢، ص ٢٧، كتاب الجمعة، باب الاستسقاء، چاپ مصر.