« مردى نابينا به نزد پيامبر گرامى آمد و گفت: از خدا بخواه تا مرا عافيت بخشد. رسول خدا فرمود: اگر بخواهى دعا مى كنم و اگر مايل باشى آن را به تأخير مى اندازم واين بهتر مى باشد، مرد نابينا گفت: دعا بفرمائيد . آنگاه پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم) به او فرمـود: تا وضؤ بگيرد و در وضوى خود دقت كند و دو ركعت نماز بگزارد و اينچنين دعاء كند:

«پروردگارا، من از تو درخواست مى كنم وبه وسيله محمد، پيامبر رحمت به تو روى مى آ ورم. اى محمد، من در مورد نيازى كه دارم، به وسيله تو به پروردگار خويش متوجه مى شوم تا حاجتم را برآورده فرمايى. خدايا او را شفيع من گردان».[١]

ازاين حديث معتبر، كه مورد تأييد دانشمندان بزرگ و محدثان اسلامى قرار دارد، به خوبى معلوم مى گردد كه توسل به رسول خدا به منظور برآورده شدن نياز به وسيله وى، جايز مى باشد، بلكه پيامبرگرامى،

[١] مسند احمد بن حنبل، ج٤، ص ١٣٨، بخش روايات عثمان بن حنيف، ومستدرك حاكم، ج١، ص ٣١٣، وسنن ابن ماجه، ج١، ص ٤٤١، صحيح ترمذى، ج٥، كتاب الدعوات، باب ١١٩، شماره ٣٥٧٨، و معجم كبير، ج٩، ص ١٧ و... .