واژه « توسل» به اين معنا است كه موجود گرانمايه اى را در جهت نيل به اهداف عاليه ورسيدن به مقام قرب الهى بين خود و خدا وسيله قرار دهيم و در پرتو حرمت آن موجود ارجمند به پروردگاريكتا، نزديك گرديم.

اين منظور دركتاب معروف خود« لسان العرب» مى گويد:

« تَوَسِّلَ اِلَيْهِ بِكَذا تَقَرِّبَ اِلَيْهِ بِحُرْمَةِ آصِرَة تُعْطِفُهُ عَلَيْهِ».[١]

با فلان موجود به وى متوسل شد، يعنى : به وسيله احترام و مقام آنچه نظر او را جلب مى كند، به وى نزديك گرديد.

قرآن مجيد مى فرمايد:

( يا اَيُّهاَ الِّذِينَ آمَنُوا اتِّقُوا الّلهَ وَابْتَغُوا اِلَيْهِ الْوَسيلَةَ وَ جاهِدوُا فِى اللّه لَعَلِّكُمْ تُفْلِحُونَ ).[٢]

«اى مؤمنان، پرهيزكارى پيشه كنيد وبه سوى خداى بزرگ( براى رسيدن به مقام قرب او) وسيله فراهم سازيد و در راه او مبارزه كنيد، باشد كه رستگار گرديد».

جوهرى دركتاب « صحاح اللغة» وسيله را چنين تعريف مى كند:

[١] لسان العرب، ج ١١، ص ٧٢٤ .
[٢] سوره مائده، آيه ٣٤ .