براساس آيات و روايات انبوهى كه تنها به نمونه هايى از آنها پرداختيم، معلوم گرديد از ديدگاه اسلام، همه انسان ها واز جمله اولياى الهى با مرگ جسمانى، نابودنمى شوند بلكه روح آنان ـ كه حقيقت آدمى را تشكيل مى دهد ـ براى هميشه باقى مى ماند و ما مى توانيم آنها را مخاطب قرار دهيم و برآنان درود بفرستيم و از اين رهگذر، با آنان ارتباط بر قرار كنيم.

بنابراين ، درخواست كمك از اولياء وعزيزان درگاه خدا كه از دنيا رفته اند، در حكم استمداد از اشياء جامد وبى جان نيست، بلكه درخواست از ارواح پاكى است كه همـواره زنده اند و ارتباط با آنها امكان پذير مى باشد، وآنان به اذن خدا توان يارى رساندن به ما را دارند.

ازاين رو، مسلمانان جهان، به هنگام بروز گرفتارى ها و بلاها، ويا به منظور درخواست استغفار، پيامبر گرامى رامخاطب قرار مى دهند و از وى يـارى مى طلبنـد. گفتنى اسـت كـه رفتار يادشده حتى در زمان صدر اسلام و پس از رحلت رسول خدا (صلى الله عليه وآله وسلم) نيز انجام مى گرفته است.

نـور الـدين سمهودى، در كتاب خود، از على بـن ابى طالب (عليه السلام)، حكايت مى كندكه فرمود:

سه روز پس از به خاك سپردن رسول خدا (صلى الله عليه وآله وسلم)عربى از خارج مدينه به سرتربت پيامبر گرامى آمد و خاك مزار آن حضرت را بر سر پاشيد و