است، اينگونه كمك خواهى، درواقع، استعانت از خداوند است، زيرا او است كه به اين عوامل واسباب، هستى بخشيده و سرانجام آنان را در برآوردن نيازهاى ديگران، تأثير و توان عطاء فرموده است. اصولاً زندگى افراد بشر برمبناى اين استعانت از اسباب ومسببات، پايه ريزى شده است،بطورى كه بدون كمك گرفتن از آنها، زندگى انسان، دچار آشفتگى مى گردد. در اينجا نيز اگر با اين ديد به آنها بنگريم كـه عوامل تحقق يارى خدا هستند كه هم اصل هستى آنها از خدا است و هم تأثير بخشى آنها از جانب او است، اين كمك گرفتن، باتوحيد و يكتا پرستى هيچ برخوردى ندارد.

اگر كشاورزى موحد و خداشناس، ازعواملى مانند زمين و آب و هوا وآفتاب كمك مى گيرد، درواقع از خدا استمداد مى جويد. زيرا او است كه به اين عوامل وابزار، نيرو واستعداد بخشيده است كه مى توانند دانه ها را باقدرت لايزال او، پرورش داده وبه بار بنشانند.

روشن است كه اين استعانت، باروح توحيد و يگانه پرستى كاملا سازگار است، بلكه قرآن مجيد مارا به اينگونه يارى جستن از پديده هايى (مانند پايدارى ونماز) فرمان مى دهد آنجا كه مى فرمايد:

( وَاسْتَعِينُوا بِالصِّبْرِ وَالصِّلوةِ) .[١]

از پايداى ونماز يارى بجوييد.

[١] سوره مائده، آيه ٤٥.