همانگونه كه ملاحظه مى نماييد درآغاز آيه، لفظ « ادعونى» و در ذيل آن لفظ « عبادتى» بكار برده شده است . و اين گواه روشنى است كه مقصود از اين دعوت، درخواست ويا استغاثه خاص در برابر موجوداتى بوده است كه آنها را به صفات الهى شناخته بودند.

ازاين سه مقدمه يادشده، به روشنى نتيجه مى گيريم كه هدف اساسى قرآن دراين آيات، نهى از دعوت گروههاى بت پرست است كه بت ها را شريك خدا و مدبر يا مالكان شفاعت مى دانستند و هرنوع خضوع وتَذَلُّلْ وياناله واستغاثه و طلب شفاعت ويا درخواست حاجت ازاين ديد بود كه آنان خدايان ديگر مى باشند كه عهده داركارهاى خدايى هستند و معتقد بودند كه خداوند، بخشى از كارهاى مربوط به دنيا و آخرت را به آنان واگذار نموده است. اين آيات، چه ارتباطى به استغاثه از روح پاكى دارد كه از نظر دعوت كننده، ذرَّه اى از مرز بندگى، گام فراتر ننهاده، بلكه بنده محبوب وگرامى خدا محسوب مى شود؟

اگر قرآن مى فرمايد:

(وَ انِّ الْمساجِدَ لِلّهِ فَلا تَدْعُوا مَعَ الّلهِ اَحَدَاً).[١]

«مساجد از آن خدا است پس همراه خدا كسى را نخوانيد».

مقصود ، دعوتهاى توأم با پرستش است كه عرب جاهلى، بت ها و يااجرام كيهانى و فرشته و جنّ را مى پرستيدند، اين آيه و نظائر آن مربوط

[١] سوره جن، آيه ١٨.