ونه مالك و متصرف تامّ الاختيار درامور مربوط به دنيا و آخرت، بلكه اورا بنده عزيز و گرامى خدا مى شناسد كه اورا به مقام رسالت و امامت برگزيده و وعده داده است كه دعاى اورا در باره بندگان خود بپذيرد، آنجا كه فرموده است:

( و َلـَوْ اَنِّهـُمْ اِذْ ظَلَمُوا اَنْفُسَهُمْ جاؤكَ فَاْستَغْفَرُوا اللّهَ و اسْتَغْفَرَلَهُمْ الرِّسُولَ لَوَجَدُوا اللّهَ تَوّابَاً رَحِيمَا ).[١]

«اگر آنان وقتى برخويش ستم مى كردند، به نزد تو مى آمدند وازخدا درخواست آمرزش مى كردند و پيامبر نيز براى آنان طلب آمرزش مى نمود، يقيناً خدا را توبه پذير و مهربان مى يافتند».

ثالثاً، درخود آيات يادشده، گواه روشن است كه مقصود از دعوت، مطلق درخواست كار وحاجت نيست، بلكه دعوت پرستشى مى باشد. بدين جهت دريك آيه، پس از لفظ دعوت، بلا فاصله از همان معنى به لفـظ « عبادت» تعبيرآ ورده است:

( وَقالَ رَبُّكُمْ ادْعُونِى اَسْتَجِبْ لَكُمْ اِنِّ الِّذِينَ يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبادتِى سَيَدْخُلُونَ جَهَنِّمَ داخِرِينَ) .[٢]

پروردگار شما فرمود مرا بخوانيد( دعوت كنيد) تا اجابت كنم شما را آنان كه از عبادت من سركشى مى كنند به زودى باذلت و خوارى، به دوزخ واردمى شوند.

[١] سوره نساء، آيه ٦٤.
[٢] سوره غافر، (مؤمن) ، آيه ٦٠.