لفظ « دعاء» در لغت عـرب، بـه معناى نـدا و خواندن، و و اژ ه « عبادت » به معناى پرستش است و هرگز نمى توان اين دو لفظ را باهم مترادف وهم معنى شمرد . يعنى نمى توان گفت هرندا ودرخواستى عبادت و پرستش است زيرا:

اولا ـ در قرآن مجيد لفظ دعوت درمواردى بكار رفته است كه هرگز نمى توان گفت مقصود از آن عبادت است مانند:

( قالَ ربِّ اِنِّي دَعَوْتُ قَوْمِى لَيلاً وَ نَهاراً) .[١]

( نوح گفت ) : « پروردگارا، من شب و روز قـوم خـودم را ( به سوى تو) دعوت كردم » .

آيا مى توان گفت مقصود نوح اين است كه من قوم خود را شب و روز عبادت كردم؟

بنابراين، نمى توان گفت دعوت و عبادت، مترادف يكديگرند واگر كسى از پيامبر يا مرد صالحى استمداد كرد و آنان را خواند، در اين صورت

[١] سوره نوح، آيه ٥ .