تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٥٠٢ - کلمهها

کلمه‌ها

سیئة: از ماده سوء، مؤنث سی‌ء است، آن پیوسته وصف آیة، مانند خصلت سیئة و عادت سیئه، منظور از ظلم و معامله سیّئه است که از کسی بر انسان وارد می‌شود.
انتصر: نصر: یاری کردن. انتصار اگر با «من» باشد به معنی انتقام آید «انتصر منه: انتقم» چنان که در صحاح و قاموس و اقرب گفته است.
عزم: قصد و اراده، آن در آیه به معنی مفعول (معزوم) است ذلِکَ مِنْ عَزْمِ الْأُمُورِ یعنی صبر و غفران از کارهایی که باید در آن تصمیم گرفت و پایدار بود، به قول کشاف: «ای مما یجب العزم علیه من الامور» قول مجمع البیان نیز نزدیک به آن است.
مرد: مصدر میمی است به معنی بر گرداندن در قرآن لازم نیز آمده است چنان که در این آیه و در آیه ٤٧ شاید متعدی باشد.
طرف: (بر وزن عقل) نگاه کردن «طرف خفی» نگاه کردن به گوشه چشم.
نکیر: نکر بر وزن شرق و قفل: نشناختن. «نکر الامر: جهله» نکیر به معنی انکار است.
کفور: صیغه مبالغه است یعنی: بسیار ناسپاس و بسیار کافر.