تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٤٤٥ - اشاره

[سوره فصلت (٤١): آیات ٤٩ تا ٥٤]

اشاره

لا یَسْأَمُ الْإِنْسانُ مِنْ دُعاءِ الْخَیْرِ وَ إِنْ مَسَّهُ الشَّرُّ فَیَؤُسٌ قَنُوطٌ (٤٩) وَ لَئِنْ أَذَقْناهُ رَحْمَةً مِنَّا مِنْ بَعْدِ ضَرَّاءَ مَسَّتْهُ لَیَقُولَنَّ هذا لِی وَ ما أَظُنُّ السَّاعَةَ قائِمَةً وَ لَئِنْ رُجِعْتُ إِلی رَبِّی إِنَّ لِی عِنْدَهُ لَلْحُسْنی فَلَنُنَبِّئَنَّ الَّذِینَ کَفَرُوا بِما عَمِلُوا وَ لَنُذِیقَنَّهُمْ مِنْ عَذابٍ غَلِیظٍ (٥٠) وَ إِذا أَنْعَمْنا عَلَی الْإِنْسانِ أَعْرَضَ وَ نَأی بِجانِبِهِ وَ إِذا مَسَّهُ الشَّرُّ فَذُو دُعاءٍ عَرِیضٍ (٥١) قُلْ أَ رَأَیْتُمْ إِنْ کانَ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ ثُمَّ کَفَرْتُمْ بِهِ مَنْ أَضَلُّ مِمَّنْ هُوَ فِی شِقاقٍ بَعِیدٍ (٥٢) سَنُرِیهِمْ آیاتِنا فِی الْآفاقِ وَ فِی أَنْفُسِهِمْ حَتَّی یَتَبَیَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَقُّ أَ وَ لَمْ یَکْفِ بِرَبِّکَ أَنَّهُ عَلی کُلِّ شَیْ‌ءٍ شَهِیدٌ (٥٣)
أَلا إِنَّهُمْ فِی مِرْیَةٍ مِنْ لِقاءِ رَبِّهِمْ أَلا إِنَّهُ بِکُلِّ شَیْ‌ءٍ مُحِیطٌ (٥٤)
٤٩- انسان از خواستن خیر خسته نمی‌شود و اگر شری به او رسد ناامید و مأیوس است.
٥٠- و اگر بعد از رسیدن ضرر، رحمتی به او بچشانیم گوید: این برای من است، گمان ندارم قیامت بر پا شود و اگر به طرف پروردگارم برگردم برای من پیش او منزلت بهتری هست، کافران را از آنچه کرده‌اند خبر می‌دهیم و از عذابی غلیظ بر آنها می‌چشانیم.
٥١- چون به انسان نعمتی دادیم از خدا اعراض کرده و کنار می‌کشد و چون ضرری بر او رسد دارای تضرع مفصلی است.
٥٢- بگو: خبرم دهید اگر قرآن از جانب خدا باشد و به آن کافر شوید، کیست گمراهتر از آنکه در اختلاف بزرگی است.