تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٤١٧ - کلمهها

دهند، لیکن گمان می‌کردید که خدا بسیاری از آنچه را که می‌کنید نمی‌داند.
٢٣- این گمانی که به خدایتان کردید، هلاکتان کرد تا از زیانکاران شدید.
٢٤- اگر صبر کنند، آتش جایگاه آنهاست و اگر خوشنودی خواهند مقبول العذر نخواهند بود
٢٥- برای آنها قرینانی عوض گرفتیم که اعمال حال و گذشته‌شان را خوب جلوه دادند، وعده عذاب بر آنها حتمی شد، در امتهایی که پیش از آنها گذشته‌اند از جن و انس، آنها زیانکاران بودند.

کلمه‌ها

صاعقه: آتشی که از ابر می‌ریزد و هر هلاک کننده. طبرسی فرماید: آن هر هلاک کننده است و در عرف نام آتشی است که از آسمان نازل گشته و می‌سوزاند.
عاد: قوم حضرت هود علیه السّلام، ثمود نام قوم صالح علیه السّلام است.
یجحدون: جحد: انکار شی‌ء از روی علم و دانسته.
صرصر: باد شدید الصوت یا باد بسیار سرد. تکرار لفظ دال بر مبالغه است این کلمه سه بار در قرآن مجید آمده و در هر سه، وصف بادی است که بر قوم «عاد» و زید و هلاکشان کرد. فصلت/ ١٦، قمر/ ١٩، حاقه/ ٦، در مجمع فرموده: باد شدید الصوت، آن از صره به معنی صیحه، به قولی به معنی سرد است.
نحسات: نحس: شوم و شومی، مصدر و اسم آمده است، جمع آن در صورت اسم بودن «نحسات» است.
استحبوا: راغب گوید: در صورت آمدن با «علی» معنای اختیار به آن اشراب می‌شود «استحبوا»: اختیار کردند.
یوزعون: وزع: منع و حبس. «وزعه عن الامر: منعه و حبسه» علی هذا