تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٣٧ - شرحها

شرحها

آیات شریفه در تعقیب مطالب توحید است و چون این مطلب به وسیله انبیا و کتابهای آسمانی مطرح شده است لذا از قرآن و کتابهای دیگر نیز یاد می‌شود، ایضا به آخرت آنهایی که به کتابها ایمان آورده و عمل کرده‌اند اشاره شده است.
٢٧- أَ لَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ أَنْزَلَ مِنَ السَّماءِ ماءً فَأَخْرَجْنا بِهِ ثَمَراتٍ مُخْتَلِفاً أَلْوانُها.
تبخیر دریاها، نزول بارانها، مبدّل شدن گازهای هوا، خاک و آب، به انواع مختلف روئیدنیها و میوه‌ها، دلیل بارز وجود خدا و تدبیر اوست.
رؤیت در «الم تر» به معنی علم و دانستن است یعنی آیا ندانسته‌ای؟
ناگفته نماند: نظر در این آیه به اختلاف رنگهاست و آن سه بار تکرار شده است: اختلاف رنگ میوه‌ها، اختلاف رنگ کوه‌ها، اختلاف رنگ مردم جنبندگان و چهارپایان. به نظر می‌آید: قطع نظر از بیان توحید، مراد بیان گسترش قدرت خداست که این اختلاف رنگ را در همه پیاده کرده است، پس مراد از الوان، انواع میوه‌ها نیست مگر بالملازمه.
وَ مِنَ الْجِبالِ جُدَدٌ بِیضٌ وَ حُمْرٌ مُخْتَلِفٌ أَلْوانُها وَ غَرابِیبُ سُودٌ.
در این قسمت از آیه، نظر به رنگ کوه‌هاست که سفید، سرخ و سیاه هستند وَ مِنَ الْجِبالِ تقدیرش «و مما خلقنا من الجبال» است، «غرابیب» عطف است بر «جدد» یا بر «غرابیب»، طبرسی فرموده: سود عطف بیان است از غرابیب ولی بهتر است که تأکید باشد، این بهتر است از آنکه بگوئیم: آن در اصل «سود غرابیب» با تقدیم و تأخیر بوده است.