تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ١٤٣ - شرحها

به کار رود، مراد از آن در آیه «وسط» است.
نزل: (بر وزن عنق) پذیرایی. آنچه برای میهمان آماده شده تا بر آن نازل شوند.
طلعها: طلع: میوه. چیزی که از درخت طلوع می‌کند. یا میوه نخل.
الفوا: الفاء: پیدا کردن. «ألفاه: وجده».
یهرعون: هرع و اهراع: رفتن به شتاب. «هرع الیه، مشی باضطراب و سرعة» علی هذا «یهرعون» یعنی به سرعت کشیده می‌شدند.

شرحها

در این آیات چهار مطلب مطرح است: اول مقداری از حالات اهل بهشت.
دوم اینکه اهل آخرت در آن روز یکدیگر را شناخته و دنیا را به خاطر می‌آورند سوم: مقداری از حالات اهل جهنّم، چهارم: علّت اهل آتش بودن که پیروی عاطفی از پدران مشرک بوده است.
٤٠ و ٤١- إِلَّا عِبادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِینَ أُولئِکَ لَهُمْ رِزْقٌ مَعْلُومٌ.
استثناء منقطع است از ضمیر «لذائقوا» یعنی لکن بندگان خالص شده خدا عذاب الیم را نمی‌چشند. مخلصین را به صیغه مفعول گفته‌اند: یعنی کسانی که خدا آنها را برای خود خالص کرده است امّا می‌شود گفت: که خود را برای خدا خالص کرده‌اند.
مراد از «معلوم» شی‌ء معین است اگر «مخلصین» مخصوص به معصومین باشد در اینصورت منظور آنست که رزق آنها رزق معینی است که به رزق سایر اهل بهشت مخلوط و مشتبه نمی‌شود، با مراجعه به اول سوره واقعه و ملاحظه حالات «السابقون» معلوم می‌شود که مراد از عِبادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِینَ همان