تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ١٢٢ - شرحها

شرحها

در این آیات، سخن از توحید و یکی بودن خداست و با سه سوگند به آن اشاره شده است. آن گاه این سخن مطرح می‌شود که شیاطین راهی به آسمان ندارند تا کلام وحی را بشنوند، پس قرآن وحی خدایی است، نه القاء شیاطین، چنان که در سوره شعراء خواندیم: وَ ما تَنَزَّلَتْ بِهِ الشَّیاطِینُ وَ ما یَنْبَغِی لَهُمْ وَ ما یَسْتَطِیعُونَ إِنَّهُمْ عَنِ السَّمْعِ لَمَعْزُولُونَ ٢١٠- ٢١٢، گویی مشرکان گفته‌اند: این سخنان از تلقینات شیاطین است، این سخن سبب شده که خداوند بفرماید: ما آسمان را با کواکب زینت داده و درهای آن را بر روی شیاطین بسته‌ایم، پس شیاطین از آوردن این سخن ناتوانند.
در آخر فرموده: انسان ضعیفتر از مخلوقات دیگر است زیرا او را از گلی آفریده‌ایم چگونه می‌تواند ما را عاجز بداند و در مقابل نبوّت و معاد و توحید که قرآن می‌گوید بیایستد؟!.
١- ٤- وَ الصَّافَّاتِ صَفًّا فَالزَّاجِراتِ زَجْراً فَالتَّالِیاتِ ذِکْراً إِنَّ إِلهَکُمْ لَواحِدٌ.
این سه قسم در رابطه با یکی بودن خداست. و در واقع، استدلال بر توحید است.