تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٢٥١ - شرحها

شرحها

در آغاز سوره خواندیم وَ الْقُرْآنِ ذِی الذِّکْرِ آنچه تا به حال گفته شد همه، ذکر و پند و بیداری است، آیات زیر نیز نوعی از آن بیداریهاست، در این آیات می‌خوانیم که جز خدا معبودی نیست، رسول اللَّه صلّی اللَّه علیه و آله انذار کننده‌ای از جانب اوست، مخالفت انسان با پیامبران و تعلیمات الهی از اول خلقت آغاز شده است، آن گاه که شیطان در فریفتن انسانها قسم یاد کرد خدا نیز او و پیروان او را وعده آتش داد.
٦٥- قُلْ إِنَّما أَنَا مُنْذِرٌ وَ ما مِنْ إِلهٍ إِلَّا اللَّهُ الْواحِدُ الْقَهَّارُ این آیه و آیه بعدی در رابطه با منذر بودن آن حضرت و استدلال بر معبود بودن خداست، در المیزان فرموده: أَنَا مُنْذِرٌ برای افاده حصر است یعنی جز انذار، غرض دیگری از قبیل جاه و مال در کار من دخیل نیست، واحد و قهّار، استدلال است بر «اله» بودن یعنی آنکه یکی است و شریک ندارد و آنکه بر همه قاهر و مسلط است فقط او معبود می‌تواند باشد.
٦٦- رَبُّ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ ما بَیْنَهُمَا الْعَزِیزُ الْغَفَّارُ یعنی جز خدا معبودی نیست زیرا که او پرورش دهنده آسمانها و زمین و آنچه میان آنهاست، می‌باشد، عقل حکم می‌کند که معبود فقط باید او باشد.
و خدایی که تواناست و عجز و نیازی در او نیست و خدایی که صفت گذشت و اغماض را دارد یعنی از عزت و توانایی خود سوء استفاده نمی‌کند.
٦٧ و ٦٨- قُلْ هُوَ نَبَأٌ عَظِیمٌ أَنْتُمْ عَنْهُ مُعْرِضُونَ آیه ما کانَ لِی مِنْ عِلْمٍ بِالْمَلَإِ الْأَعْلی و آیه وَ الْقُرْآنِ ذِی الذِّکْرِ نشان می‌دهد که ضمیر «هو» به قرآن راجع است یعنی قرآن خبر پر فائده