تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٢٠١ - شرحها

شرحها

در این آیات می‌خوانیم که پیامبر از انذار کنندگان است ولی کفّار از پذیرفتن دعوت وی امتناع می‌کنند و در مخالفتند و او را ساحر و کذاب می‌گویند و مردم را بر علیه او و طرفداری از اصنام وادار می‌کنند ولی کاری از پیش نخواهند برد و مانند طاغوتهای گذشته منکوب خواهند گشت.
اینکه مشرکان می‌گویند: چرا وحی به او نازل میشود و به ما نازل نمی‌شود حرف باطلی است اینکار دست خداست هر که را لائق دید به او عطا می‌فرماید، آن گاه آنچه در آیه کَمْ أَهْلَکْنا مِنْ قَبْلِهِمْ مِنْ قَرْنٍ به طور مجمل گفته شده از آیه ١٢ تا ١٦ به طور مشروح بیان گشته است.
١- ٢- ص وَ الْقُرْآنِ ذِی الذِّکْرِ بَلِ الَّذِینَ کَفَرُوا فِی عِزَّةٍ وَ شِقاقٍ آیه اول نظیر: یس وَ الْقُرْآنِ الْحَکِیمِ إِنَّکَ لَمِنَ الْمُرْسَلِینَ یس/ ١، ق وَ الْقُرْآنِ الْمَجِیدِ بَلْ عَجِبُوا أَنْ جاءَهُمْ مُنْذِرٌ مِنْهُمْ ق/ ١ است و چون در این آیات انذار مطرح است، جواب قسم باید با آن مناسب باشد، مانند: «و القرآن ذی الذکر انک لمن المنذرین».
این سه سوره که با سوگند به قرآن آغاز می‌شوند در اوائل آنها الفاظ:
یس، ص، ق آمده است در تفسیر برهان از کافی حدیث معراج از امام صادق صلوات