تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ١٠٩ - شرحها

کلمه‌ها

نطفة: آب کم و آب صاف شده (فاطر/ ١١).
خصیم: کسی که در مخاصمه و مجادله اصرار دارد کثیر المخاصمه و المجادلة.
رمیم: استخوان پوسیده. در ماده فعیل مذکر و مؤنّث و جمع و مفرد یکسان آید، لذا وصف العظام، رمیم آمده است.
توقدون: و قد: افروخته شدن آتش، ایقاد: افروختن آتش. «توقدون»:
میفروزید:
ملکوت: حکومت، تدبیر، اداره. طبرسی فرموده: ملکوت مانند ملک (بر وزن قفل است) ولی از آن ابلغ و رساتر می‌باشد، زیرا واو و تاء برای مبالغه اضافه می‌شوند، این لفظ چهار بار در قرآن مجید آمده است: انعام/ ٧٥ اعراف/ ١٨٥، مؤمنون/ ٨٨. یس/ ٨٣.

شرحها

در این آیات چندین مطلب مطرح است، اول اشکال مشرکان در زمینه معاد، نقل و با استدلال رد شده است، به نظر می‌آید: این نقل ورد تفصیل فَلا یَحْزُنْکَ قَوْلُهُمْ است، در اینصورت قول آنها همان انکار معاد بوده است.
دوم: انسانهای آفریده شده در قیامت مثل انسانهای دنیا خواهند بود، اما بقاء روح مجرد و برگشتن آن به بدن، عینیت را بوجود خواهد آورد.
سوم: در مجمع البیان فرموده: گویند ابیّ بن خلف یا عاص بن وائل