تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٣٤٥ - شرحها

شرحها

عذابهایی که در گذشته راجع به قوم نوح و غیره گفته شد در رابطه با عذاب دنیا بود که مصداقی بر شَدِیدِ الْعِقابِ باشد، ولی عذابی که در این آیات بیان شده راجع به قیامت است. آن گاه آیاتی چند در زمینه توحید آمده، سپس باز تلفیقی از عذاب آخرت و دنیا ذکر شده است. و نیز در این آیات روشن گردیده که:
١- دوران خلقت انسان تا رسیدن به بهشت و جهنّم چهار مرحله است مرگ و حیات باز مرگ و حیات.
٢- روح نبوت یک روح مستقلّی است از جانب خدا آمده و در وجود پیامبر قرار می‌گیرد، آن گاه پیامبر یک انسان ما فوق می‌شود.
١٠- إِنَّ الَّذِینَ کَفَرُوا یُنادَوْنَ لَمَقْتُ اللَّهِ أَکْبَرُ مِنْ مَقْتِکُمْ أَنْفُسَکُمْ إِذْ تُدْعَوْنَ إِلَی الْإِیمانِ فَتَکْفُرُونَ.
این آیه و دو آیه بعدی در رابطه با قیامت است و بعد از دخول کفّار به آتش.
مراد از مَقْتِکُمْ أَنْفُسَکُمْ به قرینه إِذْ تُدْعَوْنَ عدم قبول ایمان است، زیرا آنکه نداء پیامبران را نشنید در واقع خودش را مبغوض داشته و به هلاکت انداخته است و اگر نفس خویش را دوست می‌داشت به هلاکت نمی‌انداخت. به قول بعضی بعد از دخول آتش خویش را مبغوض می‌دارند ولی آن با إِذْ تُدْعَوْنَ نمی‌سازد. این ندا از جانب خدا خواهد بود.
١١- قالُوا رَبَّنا أَمَتَّنَا اثْنَتَیْنِ وَ أَحْیَیْتَنَا اثْنَتَیْنِ فَاعْتَرَفْنا بِذُنُوبِنا فَهَلْ