تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٣١٠ - شرحها

شرحها

در این آیات لحن کلام به طرز عجیبی عوض شده و رأفت و رحمت از آنها به وضع حیرت آوری نمایان است، این آیات اگر خطاب به مؤمنان بود عجب نبود ولی خطاب به مشرکان و کافران است چنان که از آیه بَلی قَدْ جاءَتْکَ آیاتِی فَکَذَّبْتَ بِها به خوبی روشن می‌شود، چون همه آیات هفتگانه دارای یک سیاقند علی هذا اگر مراد از «عبادی» تنها مشرکان نباشند به طور حتم آنها نیز داخلند و گرنه آیات ما بعد مخصوصا آیه فَکَذَّبْتَ بِها قابل توجیه نخواهد بود.
به هر حال در این آیات به حضرت خطاب می‌رسد مشرکان را با کلمه «یا عباد اللَّه» و با کمال رأفت به اسلام آوردن و توبه دعوت نماید تا پیش از فوت فرصت خود را از عذاب خدا برهانند، می‌شود از آیه اول فهمید که بعضی از مشرکان به فکر اسلام بوده ولی احساس می‌کردند که در مقابل آن همه شرارتها که کرده‌اند کارشان قابل اصلاح نیست.
٥٣- قُلْ یا عِبادِیَ الَّذِینَ أَسْرَفُوا عَلی أَنْفُسِهِمْ لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ یَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِیعاً إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِیمُ.
آیه شریفه غفران ذنوب را در یک بعد بسیار وسیعی مطرح می‌کند و نومیدی از رحمت خدا را در هر حال حرام می‌شمارد بطوری که از حضرت امیر صلوات اللَّه علیه نقل شده که فرمود: در همه قرآن آیه‌ای به وسعت این آیه یافته نیست:
«قال انه ما فی القرآن آیة اوسع من یا عِبادِیَ الَّذِینَ أَسْرَفُوا» [١]
و نیز نشان می‌دهد که تمام گناهان قابل مغفرت‌اند.