تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٢٧٥ - شرحها

ظلل: سایبانها. مفرد آن ظلة است و نیز به معنی پوشاننده است.
طاغوت: در اصل مصدر است به معنی طغیان کردن، سپس به معنی طغیانگر متجاوز به کار می‌رود، انسان باشد یا معبود باطل یا غیر آن.
تنقذ: انقاذ: نجات دادن و خلاص کردن «الانقاذ: التخلیص عن ورطة».
غرف: جمع غرفه. یعنی درجه رفیعه و بنائی بالای بنای دیگر.
میعاد: وعده و وقت وعده و محل عمل مخصوص.

شرحها

در این آیات، ابتدا بیان شده: مسئله توجه به خدا یک مسئله فطری است فراموش کنندگان خدا وقتی که اسباب دنیوی را بی‌اثر دیدند به فطرت خود روی می‌آورند، پس دعوت به توحید و پرستش خدا، مورد قبول فطرت انسان است، آن گاه فرموده: مؤمنین به توحید با منکرین آن یکی نیستند.
سپس به مطلب اول برگشته و به آن حضرت فرمان داده که: بگو مأمورم فقط خدا را بندگی کنم، امید نداشته باشید که از بندگی خدا دست بردارم، مأمورم که اوّلین مسلمان باشم، آن گاه به آخرت مؤمنان و منکران اشاره شده است.
٨- وَ إِذا مَسَّ الْإِنْسانَ ضُرٌّ دَعا رَبَّهُ مُنِیباً إِلَیْهِ ثُمَّ إِذا خَوَّلَهُ نِعْمَةً مِنْهُ نَسِیَ ما کانَ یَدْعُوا إِلَیْهِ مِنْ قَبْلُ وَ جَعَلَ لِلَّهِ أَنْداداً.
انسان مشرک، تا وسائل مادی را مؤثر می‌بیند توجهی به خدا ندارد امّا وقتی که وسائل مادّی از کار افتاد، به حکم فطرت رو به خدا می‌آورد و چون بد حالی از بین رفت و مشمول نعمت خداوندی گردید ضرر گذشته را فراموش کرده و به خدا شریکان قرار می‌دهد.