تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٢٦٣ - شرحها

یرضه: در اصل «یرضاه» بود الف آن در اثر جزم که جواب ان شرطیه است حذف گردیده، هاء آن را بعضی ساکن و بعضی مضموم و با اشباع و بعضی مضموم بلا اشباع خوانده‌اند (مجمع البیان).
وازره: وزر، بار، اغلب درباره گناه به کار رود، «وازرة» صفت نفس است یعنی نفسی که بار گناه دارد.
ذات: صاحب و قرین بِذاتِ الصُّدُورِ آنچه مصاحب و قرین سینه‌هاست (مکنونات خاطر).

شرحها

این آیات به حکم عنوان مطالب سوره هستند و خلاصه آنها چنین است:
قرآن از جانب خداست، فقط خدا را بندگی کن. آنهایی که غیر خدا را بندگی می‌کنند در اشتباهند، دروغگو و ناسپاسند، مورد هدایت خدا نیستند.
خدا در اداره جهان برای خویش فرزندی و شریکی اتخاذ نکرده است، برای واحد قهار فرزندی نمی‌تواند باشد.
خلقت آسمانها و زمین و اداره آنها خاص خداست، شما را نیز او آفریده است علی هذا پرستش مخصوص اوست، اگر او را عبادت کنید آن برای شما بهتر است و اگر کافر باشید حاجتی به شما ندارد، بازگشت همه شما به سوی اوست، از کارتان با خبر است. ناگفته نماند: همه آیات فرمان پرستش خدا و استدلال به آنست.
١- بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ تَنْزِیلُ الْکِتابِ مِنَ اللَّهِ الْعَزِیزِ الْحَکِیمِ.
ترجمه و تفسیر آیه بسمله در سوره فاتحة الکتاب گذشت، خلاصه این آیه آنست که. این قرآن از جانب خدای توانا و حکیم است، تَنْزِیلُ الْکِتابِ