تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ١٨٠ - ماجرای یونس علیه السلام

نکته‌ها:

ماجرای یونس علیه السلام:

نام مبارک این پیامبر بزرگوار فقط چهار بار در قرآن مجید آمده است، اول در سوره انعام/ ٨٦ که با وَ إِسْماعِیلَ وَ الْیَسَعَ وَ یُونُسَ وَ لُوطاً وَ کلًّا فَضَّلْنا عَلَی الْعالَمِینَ او را از مفضّلین شمرده است.
دوم در سوره انبیاء/ ٨٧ و ٨٨ که گذشت، سوم در این سوره که بررسی شد، چهارم در سوره ق که فرموده: فَاصْبِرْ لِحُکْمِ رَبِّکَ وَ لا تَکُنْ کَصاحِبِ الْحُوتِ إِذْ نادی وَ هُوَ مَکْظُومٌ لَوْ لا أَنْ تَدارَکَهُ نِعْمَةٌ مِنْ رَبِّهِ لَنُبِذَ بِالْعَراءِ وَ هُوَ مَذْمُومٌ فَاجْتَباهُ رَبُّهُ فَجَعَلَهُ مِنَ الصَّالِحِینَ/ ٤٨- ٥٠، اکنون چند امر در اینجا می‌آوریم.
اول- نمی‌شود گفت که یونس علیه السّلام در خارج شدن از میان قوم خویش گناه کرد، زیرا انبیاء علیهم السّلام معصومند و خدا درباره ایشان فرموده: وَ سَلامٌ عَلَی الْمُرْسَلِینَ صافات/ ١٨١، حاشا که پیامبر مرتکب گناه شود با آنکه مشمول وَ کلًّا فَضَّلْنا عَلَی الْعالَمِینَ از جمله فَظَنَّ أَنْ لَنْ نَقْدِرَ عَلَیْهِ انبیاء ٧٨ روشن می‌شود که آن حضرت مانعی نمی‌دید که از میان قومش خارج شود و مثلا در جای دیگری تبلیغ کند و اگر بیرون رفتن را حرام می‌دانست دیگر «ظنّ» مورد نداشت و به یقین می‌دانست که خدا بر وی تنگ خواهد گرفت.
ولی ناگفته نماند: از جمله فَاصْبِرْ لِحُکْمِ رَبِّکَ وَ لا تَکُنْ کَصاحِبِ الْحُوتِ که به رسول خدا صلّی اللَّه علیه و آله خطاب می‌شود: صبر کن و مانند یونس نباش و از جمله «فظن ان لی نقدر علیه» معلوم می‌شود کم صبری کرده و صلاح آن بود که از میان قوم خود خاری نشود و قهر نکند و اللَّه العالم.