پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٩٩ - اهل بيت عليهم السلام كيستند؟
درست نيست، زيرا هدايات انبياء كه اصول كلى تعليمات آنها است، تغييرناپذير است، و دگرگونى جزئيات شرايع به خاطر شرايط زمان و مكان، لطمهاى به آن نمىزند، و لذا قرآن از زبان مؤمنان راستين مىفرمايد: لَانُفَرِّقُ بَيْنَ احَدٍ مِنْ رَسُلُهِ:
«ما هيچگونه فرقى ميان پيامبران او نمىگذاريم» [١].
آخرين سخن در اينجا اينكه اقتداى به هدايت انبياى پيشين نوعى «تحقيق» است نه «تقليد» آن گونه كه بعضى پنداشتهاند، زيرا تحقيق قبول چيزى با دليل است، مقام عصمت انبياء و صدق آنها به منزله دليلى است بر حقانيت آنچه مىگويند، لذا گرفتن صفات خدا يا تفصيلات معاد از قرآن مجيد تحقيق است، نه تقليد، چون دليل منحصر به دليل عقل نيست، بلكه دليل نقل كه از مجراى وحى ثابت باشد همچون دليل عقل پذيرفته است (دقت كنيد).
در دهمين و آخرين آيه مورد بحث ضمن اشاره به شخص پيغمبرگرامى صلى الله عليه و آله و سلم مىفرمايد: «او هرگز از روى هواى نفس سخن نمىگويد، آنچه آورده چيزى جز وحى كه به او القا شده نيست».
وَ مَا يَنْطِقُ عَنِ الْهَوى* انْ هُوَ الَّا وَحْىٌ يُوحى [٢]
از اين تعبير به خوبى به دست مىآيد كه او هرگز دروغ و خلافى نمىگويد، و هيچگاه در سخنش مرتكب خطا نمىشود، و گمراهى و انحراف در مورد او وجود ندارد مَا ضَلِّ صَاحِبُكُم وَ مَا غَوى.
و لذا به گفته بعضى از مفسّران از اين آيات به خوبى استفاده مىشود كه سنّت پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم همانند «وحى منزل» است. [٣]
[١]. سوره بقره، آيه ٢٨٥.
[٢]. سوره نجم، آيات ٣ و ٤.
[٣]. قرطبى در تفسير خود مىگويد: وَ فِيهَا ايْضاً دَلَالَةً عَلَى انَّ السُّنَّةَ كَالْوَحىِ الْمُنْزَلِ فِى الْعَمَلِ (جلد ١٧، صفحه ٨٥).