پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٠ - ٨- رفع اختلاف

معمولًا گروهى از مردم لجوج و خودخواه كه قبول دعوت انبياء را مخالف منافع خويش مى‌بينند، از پذيرش آن سرباز مى‌زنند، و با اين‌كه بعد از بعثت آنان موضع مخالفى دارند چنانچه بعثتى صورت نگيرد، ممكن است هزارگونه ادعا كنند كه اگر پيامبران الهى آمده بودند ما با آغوش باز از آنها استقبال مى‌كرديم و چنين و چنان بوديم.

به همين دليل يكى از اهداف بعثت پيامبران اتمام حجت بر اين گروه و بر همه مخالفان است؛ اين اتمام حجت‌ اوّلًا عدل الهى را روشن مى‌سازد، و ثانياً زبان دورغگويان پر مدعا را قطع مى‌كند، يا به تعبير علمى‌تر مسأله استحقاق مجازات را براى اين گروه از استعداد به فعليت مى‌رساند.

لذا در هشتمين آيه مورد بحث مى‌فرمايد: «پيامبرانى (فرستاديم) كه بشارت دهنده و بيم دهنده بودند، تا براى مردم بعد از آنها بر خدا حجتى باقى نماند» (و نسبت به همه اتمام حجت شود) رُسُلًا مُبَشّرِينَ وَ مُنْذِرينَ لِئلَّا يَكُونَ لِلنَّاسِ عَلَى اللَّهِ حُجَّةً بَعْدَ الرُّسُلِ‌ [١]

شبيه همين معنا در دو آيه ديگر از قرآن، ديده مى‌شود كه مضمون هر دو يكى است، و مى‌فرمايد: «اگر ما آنها را قبل از نزول قرآن با عذابى هلاك مى‌كرديم (در قيامت) مى‌گفتند: پروردگارا! چرا براى ما پيامبر نفرستادى تا از آيات تو پيروى كنيم، پيش از آن‌كه ذليل و رسوا شويم؟!» وَلَوْ انّا اهْلَكْنَاهُمْ بِعَذابٍ مِنْ قَبْلِهِ لَقَالُوا رَبَّنَا لَوْلَا ارْسَلْتَ الَيْنَا رَسُولًا فَنَتَّبِعَ آيَاتِكَ مِنْ قَبْلِ انْ نَذِلَّ وَ نَخْزى‌ [٢]

و نيز همين معنا با تفاوتى در آيه ٤٧ سوره قصص آمده است.

٨- رفع اختلاف‌

[١]. سوره نساء، آيه ١٦٥.

[٢]. سوره طه، آيه ١٣٤.