از ويژگى‌هاى مهم پيامبران كه قرآن بارها روى آن تأكيد كرده است عدم انتظار هرگونه پاداش مادى و اجر و مزد در مقابل دعوت به سوى خدا و آيين حق بوده، و يك نمونه آن در آيات مورد بحث، درباره نخستين پيامبر اولوالعزم يعنى نوح عليه السلام آمده است. در پنجمين آيه مى‌خوانيم: «من از شما در برابر اين دعوت هيچ اجر و پاداشى نمى‌طلبم، اجر و پاداش من تنها بر پروردگار عالميان است» وَ مَا اسْئَلُكُمْ عَلَيهِ مِنْ اجْرٍ انْ اجْرِىَ الَّا عَلى‌ رَبِّ الْعَالَمِينَ‌ [١]

همين مضمون درباره همين پيامبر (نوح) در دو آيه ديگر از قرآن مجيد نيز آمده‌ [٢]

در مورد حضرت هود عليه السلام در دو مورد [٣]

در مورد صالح عليه السلام يك آيه‌ [٤]

درباره لوط عليه السلام در يك مورد [٥]

درباره شعيب عليه السلام در يك مورد [٦]

و بالاخره در مورد پيغمبر اسلام صلى الله عليه و آله در چندين مورد از قرآن مجيد اين مسأله تكرار و تأكيد شده است. [٧]

[١]. سوره شعراء، آيه ١٠٩.

[٢]. سوره هود، آيه ٢٩ و سوره يونس، آيه ٧٢.

[٣]. سوره هود، آيه ٥١، سوره شعراء، آيه ١٢٧.

[٤]. سوره شعراء، آيه ١٤٥.

[٥]. سوره شعراء، آيه ١٦٤.

[٦]. سوره شعراء، آيه ١٨٠.

[٧]. قابل توجه اين‌كه در مورد پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله و سلم گاه مى‌فرمايد: «هيچ‌گونه اجرى از شما نمى‌طلبم» (قُلْ لا اسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ اجْراً) (انعام ٩٠) و گاه مى‌فرمايد: «هيچ اجرى از شما نمى‌خواهم جز كسانى كه نخواهند راهى به سوى پروردگارشان پيدا كنند» (قُلَ مَآ اسَئَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ اجْرِ الَّا مَنْ شاءَ انْ يَتَّخِذَ الى‌ رَبّهِ سَبِيلًا) (فرقان ٥٧) و در جاى ديگر مى‌فرمايد: «بگو من هيچ پاداشى از شما نمى‌خواهم مگر مودت ذوى القربى من» (قُلْ لَّااسْئَلُكُمِ عِليْهِ اجْراً الَّا الْمَوِدَّةَ فِى الْقُرْبى) (شورى ٢٣)، روشن است كه تركيب اين آيات با يكديگر نشان مى‌دهد كه مسأله مودت ذوى القربى نيز منفعتش به خود مردم باز مى‌گردد، و اين در حقيقت دريچه‌اى است به سوى مسأله‌ «امامت و ولايت منصوص» كه از سوى خدا براى تكميل هدايت مردم و اجراى تعليمات پيغمبر اسلام صلى الله عليه و آله و سلم معين شده است، و در نتيجه هر سود و منفعتى در اين راه باشد باز براى مردم و به خاطر مردم است. آيه سوره انعام، آيه ٩٠ و سوره سباء، آيه ٤٧، و سوره فرقان آيه ٥٧، و سوره ص آيه ٨٦،